" แก แกจะทำอะไรชั้น "
" อยู่เฉยๆสิ่ว้ะ เฮ้ย ! ไอ้นี่นิ่ มันน่านัก "

คังอินเงื้อมมือจตบหน้าทงเฮ ค้างใว้อย่างนั้น
" เฮ้ย เอามาดิ๊ "
ลูกน้อง หยิบของบางอย่างส่งให้คังอิน
แล้วคังอินก็เอามาติดใว้กับตัวของทงเฮ

" นาย นายทำอะไรน่ะ "
" อยู่เฉยๆเถอะน่า ต่อไปมันอยู่กับดวงของนายแล้ว ว่าจะรอดหรือไม่รอด "
สิ่งๆ นั้น คือ ' ระเบิด '

มันจะระเบิดตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้มันติดอยู่กับตัวของทงเฮ
ถ้าระเบิดตอนไหน เจ้าตัวคงจแหลกเป็นชิ้นๆ
ทงเฮ ตกใจทำตาโต ระเบิดติดอยู่กับตัวเค้าแล้ว
จะทำยังไงดี ? คิบอม ช่วยด้วย ซีวอน ช่วยด้วย

เอี้ยดด ...
เสียงรถเบรค
" ปล่อยมันลงตรงนี้แหล่ะ "
พวกลูกน้องปล่อยทงเฮกับระเบิดที่ติดอยู่กับตัว ใว้นอกรถ

มีคนเดินผ่านไปมามากมาย ทงเฮพยายามร้องขอความช่วยเหลือ
แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเลย เค้าไม่รู้จะทำอย่างไร
จึงไปหลบอยู่ในตู้โทรศัพท์สาธารณะ
" ฮืออ ทำยังไงดี คิบอมม ช่วยชั้นด้วยย "

" ว่าไงนะ !!! "
" มะกี้ มีคนโทรมาแจ้งความว่า มีผู้ชายตัวเล็กคนนึง ตัวติดอยู่กับระเบิดถูกทิ้งใว้กลางมยองดงบอกให้ไปช่วยเค้าที เท่าที่รู้ว่า คนๆนั้นคือ ทงเฮ "

ไม่จริง บอกเค้าสิ่ ไม่จริง

ทงเฮ จะได้รัยอันตรายมั้ย ??
" ฮั่น เตรียมรถ ด่วน ! "
ซีวอน สั่งเรียบร้อย ตอนนี้เป็นหน้าที่ของเค้าแล้ว ที่จะปกป้องทงเฮ

ด้านคิบอม
ที่วิ่งมา พอโทรถามคังอินได้ว่าปล่อยทงเฮใว้ที่ไหน ก็รีบวิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิต
นั่นไง ทงเฮของเค้า
ที่ถูกผูกติดอยู่กับระเบิด
ใช่ เค้าต้องไปหารีโมทมาให้ได้

คิบอมวิ่งขึ้นไปที่ตึกแห่งหนึ่ง

ตึกที่ทำงานของ จองซู ตึกที่มองทงเฮได้ทั่ว
จองซู เลือกปล่อยทงเฮตรงนี้ เพราะถ้ามีใครมาช่วยจะได้กดรีโมททันที
ตอนนี้ คิบอมต้องเอารีโมทมาให้ได้
เค้าเปิดประตูเข้าไปอย่างมั่นใจ
ทงเฮ ชั้นทำเพื่อนาย ถึงแม้จะต้องตาย ชั้นก็ทำเพื่อนาย

" สวัสดีครับ "
" อ้าว คิบอม คิดยังไงมาล่ะเนี่ย "
" ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ ... แค่จะมาเอารีโมทคืนน !! "

คิบอมวิ่งไปหยิบไม้เบสบอลแล้ววิ่งไปตีที่มือของจองซู
" อ่าาาาาาาาาา "
จองซูครางออกมา เจ็บ

ลูกน้องทุกคนต่างช่วยกันจะมารุมคิบอม แต่ตอนนี้รีโมทอยู่ที่มือคิบอมแล้ว
คิบอม ต่อสู้อย่างดุเดือดกับลูกน้องของจองซู
จนชนะราบคราบ
เค้ารีบวิ่งลงมาหาทงเฮทันที

ในระหว่างนั้น รถตำรวจของซีวอนก็มาถึงที่ๆทงเฮอยู่พอดี

" ทงเฮ ๆ ! เป็นยังไงบ้าง ?? "
คิบอมรีบวิ่งมาาทงเฮ พร้อมปล่อยทำถามออกไป
" ฮึก คิบอม นายอยากตายหรอ ? ออกไป ออกไปไกลๆชั้น ออกไป !! "

" ไม่ ชั้นไม่ออก ชั้นจะช่วยนาย "
" ไอ้บ้านี่นิ่ ออกไปไกลๆชั้นน้ นี่มันระเบิดนายไม่เห็นหรอ ออกไป !!! "
" ไม่ออกเว้ยย ! ฟังนะทงเฮ นี่ รีโมท ชั้นได้มาแล้ว ชั้นมาช่วยนายอยู่ เข้าใจมั้ย ?? "
คิบอม ส่ายรีโมทให้ทงเฮดู

ด้านซีวอน ก็เกิดรู้สึกแปลกๆกับเหตุการณ์
รีโมทนั่น ยังไงแน่
แต่เค้าต้องสร้างความปลอดภัยใว้ให้ทงเฮก่อน

" เฮ้ย เตรียม 1 "
ซีวอนส่งสัญลักษณ์ออกไป ให้ตำรวจทุกคนรู้
ทุกคนเตรียมจ่อปืนมาที่ คิบอม

" 2 ยิง "
ปัง ปัง ปัง

" คิบอมมม !!!!!!! ระวังง !!!! "
" อ๊าาาาา "

กระสุน 3 นัด เข้ามาที่ตัวคิบอมอย่างไม่ยั้ง
" คิบอมมม คิบอมม ฮึกก คิบอมม ไม่เป็นอะไรน้ะ ช่วยด้วยย !!! ช่วยด้วยย !!!!! "
" ไอ้ตัวเล็ก ฮึก ชั้น ขอโทด ฮึก ชั้นรัก นาย น้ะ มีความ สุข ล่ะ "
รอยยิ้มของคิบอมครั้งสุดท้าย ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

" คิบอม ฮึกก นายอย่าตายนะ อย่าเป็นอะไรน้ะ ชั้นก็เพิ่งรู้ เพิ่งรู้ รู้ว่าชั้นรักนายเหมือนกัน
อย่าเป็นอะไรนะ นายต้องอยู่กับชั้น ได้ยินมั้ย คิบอม "
" อืมมมม ชั้น ชั้นอยู่ เพื่อ นายไม่ ได้หรอก ทงเฮ นายรักกับ มันให้ ดีน้ะ "

" ฮึกก คิบอมม ไม่น้ะ อย่าทิ้งชั้นไป ไม่น้ะคิบอมม !! ฮืออ "
" ชั้น รัก นาย ทงเฮ ไอ้ตัวเล็กของชั้น ฮึกก "

คำพูดสุดท้ายที่ได้บอกรัก มันรู้สึกมีค่าอะไรขนาดนี้
ทงเฮ ชั้นทำเพื่อนายแล้ว แม้จะต้องตายก็ตาม
" ฮืออออ คิบอมมม ไม่น้ะ ฮืออออ อย่าทิ้งชั้นไปป "

หลังจากนั้น หน่วยกูระเบิดต่างๆ ก็มาช่วยกันที่ทงเฮ
รถพยาบาลต่างมารับคิบอมไป
ซีวอน รีบวิ่งเข้าไปหาทงเฮทันที

" ทงเฮ ทงเฮของผม ไม่เป็นอะไรนะ "
" ชั้นไม่เป็นอะไรแล้วซีวอน แต่ ซีวอน ช่วยคิบอมได้มั้ย อย่าให้เค้าตายได้มั้ย ได้โปรด "
" ผมขอโทษ "
" ฮึกก ซีวอน นายต้องทำได้สิ่ นายต้องทำได้ คิบอมจะตายไม่ได้นะ "
" ฮึก ผมขอโทษ "

น้ำตาของทงเฮ และ ของซีวอน ต่างไหลออกมา
ทั้งคู่ต่างรู้สึกผิด ทำไม ? ทำไมคิบอมต้องตายด้วย
ผมยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเค้าเลย ทำไมต้องกลั่นแกล้งเค้าด้วย
ทำไมไม่ทำผมล่ะ เค้าผิดตรงไหน ผมต่างหากที่ผิด
ทำไม ทำไม ถึงทำอย่างนี้

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ถึงทงเฮ เจ้าตัวเล็ก
นายคงลืมชั้นไปแล้วสินะ ไอ้ตัวใหญ่คนนี้ เป็นยังไงบ้าง ยังรักกับซีวอนดีอยู่รึปล่าวว
อาาา ชั่นล่ะ อิจฉามันจัง ที่ได้รักกับนาย ได้อยู่กับนาย ได้ครอบครองนาย

รู้มั้ย ? ชั้นน่ะ แอบชอบนายตั้งแต่ตอนที่ดูนายนอนนั่นแหล่ะ
นายเป็นคนที่นอนได้น่ารักที่สุดเท่าที่ชั้นเคยเห็นเลยล่ะ
ถึงแม้มันจะเป้นช่วงเวลาที่สั้นๆที่อยู่ด้วยกัน แต่ชั้น มีความสุขจริงๆ

รู้มั้ย ? ชั้นไม่เคยจับใครแล้วดูแลดีเท่านี้มาก่อนเลย ชั้นโหดน้ะ แต่นายน่ ทำให้ชั้นหายโหด
ฮ่าๆ คนเรานี่ก็เปลี่ยนกันได้เนาะ
เฮ้ออ คิดถึงนายจัง นายจะทำอะไรอยู่ล่ะ ?

ว่าแต่ นายยังจำกับข้าวที่ชั้นทำให้กินได้รึปล่าว ?
มันอร่อยสุดใจขาดดิ้นเลยใช่มั้ยล่ะ ? ฮ่าๆ

ทงเฮ ชั้นไม่รู้จะทำยังไง ชั้นทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากคิดถึงนาย
ชั้นทำอะไร ก็คิดถึงแต่หน้านาย หายใจก็คิดถึงนาย
กินข้าว แปรงฟัน อาบน้ำ ทำกับข้าว ก้คิดถึงนาย

นายก็ยังอุตส่าห์ตามชั้นมาอยู่ในฝัน
ชั้นจะทำยังไงดีล่ะ เพราะชั้นก็ไม่คิดจะเลิกคิดถึงนายด้วย

คำที่ชั้นบอกรักนาย และ นายบอกรักชั้น
ชั้นไม่รู้นายพูดจริงรึปล่าว

ถ้ามันไม่จริง ก็ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์โกหกกันเพื่อให้ชั้นมีความสุข
แต่ถ้าจริง ชั้นก็ขอโทษ ที่ทำอะไรเพื่อนายไม่ได้
ชั้นมันแย่จริงๆนะ ทงเฮ นายยังจะจำคนแย่ๆคนนี้ตลอดไปมั้ย ??

รีบๆลืมชั้นล่ะ คิดถึงชั้นมันจะมัวแต่หนักหัวน้ะ
แล้วก็ ถึงชั้นจะเคยบอกนายแล้ว แต่ถ้าบอกเป็นครั้งสุดท้าย
มันก็คงจะดีน้ะ ขอชั้นพูดอีกรอบละกัน ชั้นรักนาย ทงเฮ

รักนายมากที่สุด รักจนไม่อยากเลิกรักนาย ขอบคุณนะ ที่ให้ความสุขแก่กัน
ชั้นรักนายจริงๆทงเฮ
จาก คิบอม ไอ้โจรตัวใหญ่ โง่ งี่เง่า เฟอะฟะ ที่รักนายที่สุดในโลก

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

The End