กรี๊ด กร๊าดด มันตื่นเต้น

ตื่นเต้นจนหัวใจจะวายตายไปแล้ว

วันนี้วันดี วันเริ่งร่า

แต่เมื่อคืนภาระอันหนักหน่วงค่อนข้างเยอะ

22แล้ว สามีคะ หล่อวันหล่อคืน

โตวันโตคืนน แก่งวันเก่งคืน

ภรรยาซ้ายคนนี้จะเป็นกำลังใจให้

รักนะที่รัก วู้ววว

อัพ แซดด เศร้า เครียดด สั่นน

โอยไม่ไหวแล้วว งื่อออ คิดอะไรไม่ออกตัน

อ๊ากก ที่รักคะ ที่รักขา ยอโบบบ งื่อออ

ไม่มีตังค์ทำยังไงดี จนโอยย ระบายไร้สาระ

พรุ่งนี้ต้องคลาย มาแต่งฟิคต่อ สดใสๆๆ

edit @ 2007/10/05 23:42:00

Part 1

"ผมจะช่วยคุณจากคดีนี้ แต่คุณต้องยอมรับในข้อเสนอขอมผมก่อน"
"เอ่อ..แล้วข้อเสนอมันคือ..อะไรล่ะ"
"หลังจากเสร็จสิ้นคดีนี้แล้วผมจะบอกคุณ แต่ตอนนี้เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

หลังจากการเจรจาคดีความของทงเฮจบลง เป็นอันว่าคดีนี้ คนร้ายได้ถูกทำโทษตามความผิดโดยการเข้าห้องขังตามความชั่วที่กระทำไว้
ความจริงทว่า การตัดสินของศาลอาจจะเป็นไปได้ว่าคนร้ายอาจจะยังคงลอยนวล หรือไม่ได้เข้าห้องขังตามความเป็นไปที่เกิดขึ้น
แต่ทนายอย่างคยูฮยอนที่ตัดสินใจที่จะช่วยคดีความของทงเฮ ให้ชนะเป็นไปตามการณ์ของตน ด้วยวิธีการของตนเอง และก็เป็นผลสำเร็จ

"ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ นายเหมือนผู้มีพระคุณของชั้นคนหนึ่ง"
"ไม่เป็นไร ชั้นเป็นทนายนะ ทนายของนาย ชั้นต้องให้คนของชั้นชนะคดีอยู่แล้วล่ะ"
"...."
"ที่สำคัญคนร้ายยังไงมันก็ต้องเป็นไปตามชะตากรรมของมันอยู่วันยังค่ำ"
"อื้ม แต่เรื่องข้อเสนอของ..นายล่ะ มันคืออะไร"

ความจริงมีอยู่ว่า เรื่องราวเมื่อสามเดือนก่อน ในวันนั้นทงเฮยังคงจำได้ดี และไม่เคยลืม วันนั้นที่เค้าได้เดินทางไปอเมริกา เพื่อสัมนางานที่นั่น
ในระหว่างที่เค้านั่งเครื่องบินมาถึงแล้ว โทรศัพท์ของทงเฮดังขึ้น

"คุณ ลีทงเฮใช่รึเปล่าครับ"
"อ่อ ครับ"
"นี่คือสถานีตำรวจนะครับ"
"ครับ"
เริ่มใจไม่ดี เหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องร้ายๆจะเกิดขึ้น

"ตอนนี้ที่บ้านคุณ เกิดคดีคนร้าย ปล้นบ้านและทำร้ายร่างกายคนในบ้านของคุณ.....เสียชีวิต"

'เสียชีวิต'
'เสียชีวิต'
'เสียชีวิต'

คำสุดท้ายนั้นยังคงดังก้องกังวานอยู่ในสมอง

"ไม่จริง คุณล้อกันเล่นรึเปล่า ไม่จริง ใช่มั๊ย พ่อ แม่!!!!"

หลังจากนั้น ก็เกิดคดีมากมาย รวมทั้งคนร้ายที่ถูกจับได้ แต่คดีความนี้ไม่ได้จบง่ายๆไปอย่างที่คิด ในเมื่อคนร้ายที่ลงมือทำลายฆ่าคนบริสุทธิ์ไปถึงสองคน สู้คดีความนี้ขึ้น
แถมยังมีทนายความที่เก่งด้วยเช่นกัน

ตอนนั้น เค้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียเปล่า พ่อกับแม่ต้องมาตายโดยการที่คนร้ายพวกนี้ลอยนวลอยู่ เลวที่สุด มันจะเป็นแบบนั้นไปไม่ได้

จนทงเฮได้มาเจอทนายความมีชื่อเสียงอย่างคยูฮยอนเข้า และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการแก้ไขคดี โดยที่ทงเฮเป็นฝ่ายชนะตามวิธีการของ คยูฮยอน

"นายพอจะอยู่ที่นี้ได้นะ"
"ได้ มันยังดีซะกว่าอยู่ที่บ้าน ที่....เคยมีพ่อและแม่อยู่"
"ช่างเถอะ นายหิวรึยังล่ะ ทงเฮ"
"ไม่หิว ชั้นขออยู่ตามลำพังนะ ขอบคุณนายมากคยูฮยอนสำหรับทุกอย่าง ส่วนเรื่องข้อเสนอนาย ชั้นโอเค แค่นายพูดมาให้ชั้นทำอะไร ชั้นก็จะทำทุกอย่าง เพราะนายคือผู้มีพระคุณ"
คยูฮยอน ยิ้มน้อยๆให้กับร่างตรงหน้า

ถึงเวลาที่เค้าจะต้องชำระเรื่องราวที่ค้างคาไว้ในใจมาตลอดสามีปีแล้วล่ะ

"ข้อเสนอของชั้น มันคงจะไม่มากเกินไปสำหรับนายนะ"
"ก็บอกมาสิ ว่าคืออะไร"
"เพียงแค่นายไปแยกความรักของคนคู่หนึ่ง ทำให้ต้องเลิกกันและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส"
"คยูฮยอน??"
"หลังจากมันเลิกกัน เพื่อมาหานายแล้ว นายก็ทิ้งมันซะ เท่านั้นแหละ ชั้นแค่ต้องการให้พวกมันเจ็บปวดและรู้จักการสูญเสีย ก็เท่านั้น"
คยูฮยอน พูดขึ้นมา แต่น้ำเสียงการพูดจา มันไม่ได้เป็นไปอย่างคยูฮยอนเดิม ทุกอย่างเหมือนเป็นสิ่งที่เก็บกดและดูจะทำให้คนๆนี้เคียดแค้นมากเหลือเกิน

"ที่สำคัญนายต้องอย่าเผลอใจไปรักมันล่ะ เพราะนายอาจจะเจ็บปวดไปกับแผนการนี้ก็ได้"

หลังจากที่ทงเฮได้เดินไปส่งคยูฮยอนทางหน้าประตูห้องของตนเองแล้ว ก็เดินเข้ามาโยนตัวเองลงกับเตียงกว้าง

'มันคืออะไรกันแน่ อะไรที่ทำให้คยูฮยอนถึงได้ดูเคียดแค้นขนาดนั้น'

'แปลกใจแล้วคนที่เค้าจะต้องไปจัดการ คือใคร ในเมื่อคยูฮยอนไม่เคยบอก หน้าตาอย่างไร แล้วจะจัดการตามแผนการได้อย่างไร'

เช้าในวันต่อมา

"เรียบร้อยแล้วนะ ผมจัดการให้คุณเรียบร้อยแล้ว"
"อะไรล่ะ"

"นี่คือบัตรพนักงานประจำตัวของคุณ ตอนนี้คุณเป็นพนักงานของบริษัทนี้เรียบร้อยแล้ว"
คยูฮยอนจัดการกับการแผนการครั้งนี้ได้อย่างระเบียบเรียบร้อยเป็นไปตามการณ์ได้อย่างสะดวก สมบูรณ์ เพียงทงเฮแค่ทำหน้าที่ ให้คนๆหนึ่งรู้สึกสูญเสียความรักก็เท่านั้น นั่นแหละ มันคือหน้าที่ของเค้า

"แล้ว ชั้นจะต้องทำยังไงต่อไป"
"จำชื่อมันทั้งสองคนไว้ให้ดี คิม คิบอม ลี ซองมิน แค่นายจำชื่อมันทั้งสองไว้ นายจะสามารถจัดการกับพวกมันได้สำเร็จแน่"
"....."
"นายคือความหวังนะ ขอให้นายทำสำเร็จ"
คยูฮยอนยื่นมือมาจับมือทงเฮ และตบไหล่เบาๆ เพื่อสร้างกำลังใจและความมั่นใจ

"คยูฮยอน ชั้นขอถามนายได้มั๊ย"
"...."
"ทำไมล่ะ ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย"
"เพราะ...ไว้ชั้นจะบอก แต่แค่นายรู้ไว้ก็พอว่าชั้นต้องการทำให้คนหลายใจ ไม่เคยจริงจัง รู้สึกเสียใจบ้าง กับอีกคนที่แย่งคนรักเพื่อนไปต่อหน้าต่อตา ให้รู้สึกการสูญเสียซะบ้าง พวกมันจะเป็นอย่างไร"

แปลกใจมาก หลังจากเข้ามาในบริษัทนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เค้าแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย ก็นเมื่อโต๊ะทำงาน หรือตำแหน่ง ทุกๆอย่างมันอยู่ตรงหน้าพร้อมแล้วนั่นเอง

คยูฮยอน นายมีเส้นสายเยอะจริงนะ ถึงทำได้เพียงนี้ คงจะไม่ใช่ทนายธรรมดาๆแล้วล่ะ

พอทงเฮพาตัวเองมานั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่งของตนเองแล้ว ก็นั่งคิดถึงคนสองคนที่คยูฮยอนพูดไว้ 'คิม คิบอม' และ 'ลี ซองมิน' หรอกหรอ
มันจะเป็นยังไงเนี่ย ในเมื่อหน้าข้าตาก้ยังไม่เคยพบเจอ และแผนการก็ยังไม่ได้วางไว้เลย

"นั่นไง ซองมินมาแล้ว สงสัยแวะมาหาท่านรองแน่เลย"
"ใช่ๆ ชั้นเข้าไปถ่ายรูปเค้าดีกว่า"

"อู๊ย ซองมินมาแล้ว เร็วๆ ไปหากัน"
"รอชั้นด้วยสิ"

มีเสียงจากพนักงานบริษัทมากมาย ต่างฮือฮากันเดินไป

เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ ซองมิน ถ้าจำไม่ผิด พนักงานทพวกนั้นที่พูดถึงชื่อซองมินใช่มั๊ย ทงเฮไม่รอช้า รีบหันไปทางร่างที่กำลังเดินผ่านหน้าตนเองไปทันที

"ขอโทษนะ เค้าคือใครหรอ"
ตัดสินใจถามพนักงานคนอื่นทันที

"ซองมินไง สุดที่รักของท่านรองบริษัทเราเลยนะเนี่ย น่ารักใช่มั๊ยล่ะ"
"อะเอ่อ ใช่ น่ารักๆ"

น่ารักจริงๆด้วย น่ารักกว่าที่เราจินตนาการชื่อไว้ตอนแรกอีก คยูฮยอนไม่ได้บอกเรานี่นา ว่าซองมินจะมีหน้าตาที่น่ารักขนาดนี้
เห็นแค่นี้มันก็ทำให้รู้สึกหวั่นๆกับแผนการขึ้นมาแล้วล่ะ

"เดี๋ยวนะ ท่านรองนี่คือ.."
"ก็ท่านรองคิม คิบอมยังไงล่ะ"

จริงๆด้วย เราเจอแล้ว เราเจอแล้วทั้งคิบอม ทั้งซองมิน มันชักจะเริ่มเข้าตามแผนแล้ว แต่..มันจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ ลี ทงเฮ

"รอผมตรงนี้นะ ซองมิน เดี๋ยวผมไปเอารถมาตรงนี้ คุณจะได้ไม่ต้องเดิน"
ซองมินเพียงแค่พยักหน้า และยิ้มให้เท่านั้น หลังจากนั้คิบอม ก็จัดการเดินไปที่ลานจอดรถ เพื่อขับไปรับซองมินที่หน้าประตูบริษัท

ระหว่างที่ขับไปก็มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

"เอี๊ยดดดดดดดดดด!!!"
รถถูกเบรกเข้าอย่างจัง

"เฮ้ย"
คิบอมร้องด้วยความตกใจ ก็นเมื่ออยู่ดีๆ ก็มีร่างหนึ่งเดินตัดหน้ารถของเค้า แล้วก็หมดสติไปตรงหน้า

คิบอมเพียงแค่ตกใจ พยายามตั้งสติแล้ววิ่งลงจากรถมาดูคนที่หมดสติไปทันที

นายต้องทำถึงเพียงนี้สินะ ทำโดยการเสี่ยงชีวิตของตัวเอง เพื่อที่จะดำเนินแผนการได้อย่างดี และมันก็เป็นไปอย่างที่คาดไว้ ตรงเข้ากับแผ่นการ เกมส์ที่ตัวเองวางไว้แล้ว เป๊ะเลย